ياس عزيزم...

امروز آخرين پست وبلاگ باغ آرزوها رو مي نويسم البته برخلاف هميشه با چشايي گريون و خسته

خودت ميدوني كه قد خدا دوست دارم و طاقت يه لحظه دوريتو هم ندارم

دلم نمي خواست اينجوري بشه

دلم ميخواست تا آخرين نفس كنار همديگه باشيم

دلم ميخواست به عشق همديگه زندگي كنيم

ولي انگار روزگار چيز ديگه اي ميخواد

يادت نره كه ما تو اين دو سال خيلي چيزا از همديگه ياد گرفتيم و در پناه همين عشق به خيلي چيزا رسيديم

با ارزشترين چيزي كه نصيب هر دومون شد عشق به خداي مهربون بود

ما خدامونو تو تك تك لحظه هاي زندگيمون ديدم و به وجود نازنينش پي برديم

بعد از خدا انسانيت و انسان بودن رو ياد گرفتيم

معني واقعي دوست داشتن

معني واقعي انتظار

معني ايثار و گذشت

معني زندگي شرافتمندانه

ياس عزيزم

همون طور كه بهت گفتم ما تو اين مدت ثابت كرديم كه همديگه رو دوست داريم و ديديم كه به خاطر همديگه حاضريم هر كاري بكنيم

ولي اگه ميخوايم تو زندگي موفق باشيم بايد يه سري واقعيت ها رو قبول كنيم

عشق هديه اي از طرف خداي مهربون براي ما بود

خوشحالم كه تو اين مدت مقدسات عشق رو زير پا نذاشتيم و از اين امانت الهي بهره ي كافي رو برديم

اينم آخرين هديه من براي ياس عزيزم كه واقعا دوسش دارم و عاشقش بودم:

***

چگونه فراموش کنم تو را که سالها در خیالم سایه ات را می دیدم و در پی یافتنت تپش هاي قلبم را احساس میکردم

چگونه فراموش کنم تو را که از خرابه های بي عشقی به قصر سفید عشق هدایتم کردی و ازم عاشقی بیقرار و یاری با وفا ساختی

چگونه فراموش كنم تو را كه برای اشکهایم شانه هایت را ارزاني داشتي و با صداقت عاشقانه ات دلم را به لرزه در آوردی

من سبز را با تو شناختم و میخواهم که با یاد تو همیشه سبز بمانم.

آری:

وقتي از غربت ايام دلم مي گيرد
مرغ اميد من از شدت غم مي ميرد
دل به روياي خوش خاطره ها مي بندم
باز هم خاطره ات دست مرا مي گيرد

شاهين و سارا ي عزيز اولين كسايي بودن كه به باغ آرزوهاي من و ياسي اومدن و با اومدنشون دنيايي از عشق و همدلي رو بهمون هدیه کردن...

از آشنايي با همديگه خيلي خوشحال بوديم و مرتبا به همديگه سر ميزديم...براي بهتر شدن وبلاگامون نظر ميداديم و خلاصه با هم كلي خاطره داشتيم...من هر دوشونو خيلي دوست داشتم ولي هيچوقت روم نشد بهشون بگم...

هنوز چند ماهي از آشناييمون نميگذشت كه شاهين و سارا بي خبر وبلاگشونو ترك كردن و براي هميشه از پيشمون رفتن...

دليلشو نميدونم ولي همينو ميدونم كه با دلي شكسته رفتن...

از همون روز به بعد هر وقت دلم براشون تنگ ميشه يه سر به کلبه شون ميزنم تا شايد بتونم سر نخي ازشون گير بيارم...

شعر زير از آخرين دل نوشته ي شاهين و سارا ست كه از خودشون بجا گذاشتن:

تو نیستی که ببینی
 چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است
 چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است
هنوز پنجره باز است
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر
به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند
تمام گنجشکان
که در نبودن تو
 مرا به باد ملامت گرفته اند
تو را به نام صدا می کنند
هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج
کنار باغچه
زیر درخت ها لب حوض
درون آینه پاک آب می نگرند
تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است
طنین شعر نگاه تو در ترانه من
تو نیستی که بیبنی چگونه می گردد
 نسیم روح تو در باغ بی جوانه من
چه نیمه شب ها کز پاره های ابر سپید
به روی لوح سپهر
تو را چنانکه دلم خواسته است ساخته ام
چه نیمه شب ها وقتی که ابر بازیگر
هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر
به چشم هم زدنی
میان آن همه صورت تو را شناخته ام
به خواب می ماند
تنها به خواب می ماند
 چراغ آینه دیوار بی تو غمگینند
تو نیستی که ببینی
 چگونه با دیوار
به مهربانی یک دوست از تو می گویم
تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار
 جواب می شنوم
تو نیستی که ببینی چگونه دور از تو
به روی هر چه درون خانه است
غبار سربی اندوه بال گسترده است
 تو نیستی که ببینی دل رمیده من
بجز تو یاد همه چیز را رها کرده است
غروب های غریب
 در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
 در این امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی 

شاهين و سارا ي عزيز

خيلي وقته از پيش ما رفتيد و خبري ازتون نداريم

با اين وجود با خاطراتتون زندگي مي كنيم

به اميد روزي كه دوباره برگرديد و با اومدنتون دل ما رو براي هميشه شاد كنيد

آرزو مي كنيم هر جاي دنيا كه هستيد خوب و خوش و خرم و سرسبز باشيد و سالهاي زياد كنار همديگه زندگي كنيد

دوستان قديميتان:معين و ياسي

(آدرس کلبه ی قدیمی شاهین و سارا)

باز هم دنباله دارد

با تو بودن بی تو بودن

كاش بودي تا دلم تنها نبود

سلام ياس عزيزم...

اميدوارم حالت مثه گلاي باغچه سبز و بهاري باشه...

خيلي وقته كه ازت خبر ندارم...

نميدونم...

شايدم اين تويي كه از دل من خبر نداري...

نميدوني چه شبهايي به پات سوختم...چه شعرايي برات سرودم...

چه شبهايي كه با خيالت زير مهتاب نشستم و اشك ريختم...

بخاطرت با همه غريب شدم...

با همه...

حتي با شقايق كه حرفمو خوب مي فهميد...

نيستي كه ببيني چقدر تنها شدم...

دلم يه لحظه هم آروم نميشه...راستشو بخواي همش بهونه ي تو رو ميگيره...

هر وقت يادگاريهاتو مي بينم داغ دلم تازه ميشه...

قولي رو كه بهم دادي يادته؟...

يادته گفتي تا آخرين نفس دوسم داري؟

يادته گفتي تا ابد پيشم مي موني؟

اي كاش ميدونستي چقدر دوست دارم...

با خودم ميگم نكنه يه وقت فكر كني دلم ازت خسته ميشه...

نكنه يه وقت بري و تنهام بذاري...

مهربونم...

من از جدايي مي ترسم...اگه بري ديگه براي كي بنويسم...براي كي از عشق بگم...

بخدا اگه بري چشام براي گريه كردن هم كم ميارن...

اصلا اگه بري جواب شقايقو چي بدم؟...بگم خودمون نخواستيم يا...

خواستم بدوني واسه فداي تو شدن هميشه حاضرم...

يه عمره دارم با غم نبودنت ميسوزم و ميسازم...

حتي اگه قسمت من هم نباشي با خاطراتت عاشق مي مونم و با خيالت اشكامو فراموش مي كنم...